امامت و رهبری، حاکمان زمان

خلفای عصر امامت امام باقر

مدت امامت امام باقر علیه السلام از سال 95 تا 114 (محرم 95 تا ذیحجه 114) حدود بیست سال طول کشید، آن حضرت در این مدت در مدینه می زیست، و خلفای عصرش به ترتیب چنین بودند:
1- ولید بن عبدالملک؛ که امامت امام باقر علیه السلام حدود پنج ماه در عصر خلافت او واقع شد.
2- سلیمان بن عبدالملک؛ از سال 96 تا 99 که چهار سال و دوماه از امامت امام باقر علیه السلام در این عصر بود.
3- عمر بن عبدالعزیز؛ از سال 99 تا 101 که دو سال و پنج ماه از امامت امام باقر علیه السلام با این عصر مصادف شد.
4- یزید بن عبدالملک؛ از سال 101 تا 105 هجری، که
[صفحه 25]
چهار سال و دو ماه از امامت امام باقر علیه السلام در این عصر بود.
5- هشام بن عبدالملک؛ از سال 105 تا 114 هجری، که حدود 9 سال بخش آخر امامت امام باقر علیه السلام در این عصر پر خفقان واقع شد، و سرانجام به دستور او توسط حاکم مدینه مسموم شده و به شهادت رسید. [15].
خلفای مذکور جز عمر بن عبدالعزیز، همان روش طاغوتی نیاکان خود را می پیمودند، و چون جدشان مروان، و پدرشان عبدالملک در ظلم و ستم و کینهتوزی نسبت به خاندان نبوت هیچ باکی نداشتند.
عبدالملک شبی در عالم خواب دید که در محراب مسجد، چهار بار ادرار کرد، سعید بن مسیب از دانشمندان آن عصر که در تعبیر خواب اطلاعات وسیع داشت، خواب او را چنین تعبیر کرد:
«به زودی چهار نفر از فرزندان او بر مسند خلافت می نشینند.»
همان گونه که او تعبیر کرده بود واقع شد. [16] پس از مرگ عبدالملک، چهار نفر از فرزندان او به این ترتیب: ولید بن عبدالملک، سلیمان بن عبدالملک، یزید بن عبدالملک (پس از عمر بن عبدالعزیز) و هشام بن عبدالملک بر مسند خلافت نشستند، و مایهی ننگ و کثافت تاریخ اسلام شدند، امام باقر علیه السلام در دوران امامت خود، با هر چهار نفر
[صفحه 26]
معاصر بود، به خصوص با هشام، که حدود 9 سال از امامت آن بزرگوار مصادف با این عنصر خودکامه و کثیف بود.
عمر بن عبدالعزیز نیز گر چه از نظر عدالت و مردمداری، سیاست خوبی را دنبال کرد، و سب علی علیه السلام را که از بدعتها و میراث شوم معاویه بود محو نمود، ولی چون ولایت و حاکمیت، مخصوص امامان علیهمالسلام بود، و او بدون اجازهی آنها، زمام امور را به دست گرفت، غاصب به حساب می آمد، از این رو از ابوبصیر روایت شده که گفت: روزی من با امام باقر علیه السلام در مسجد النبی بودیم، ناگاه عمر بن عبدالعزیز همراه غلامش وارد مسجد گردید، امام باقر علیه السلام فرمود: «به زودی این شخص، زمام امور حکومت را به دست می گیرد و عدل و داد را آشکار می سازد، و پس از چند سال می میرد، اهل زمین از مرگ او می گریند، ولی اهل آسمان او را لعن می نمایند.»
به امام عرض کردیم: «ای فرزند رسول خدا! آیا نفرمودی که او عدل و انصاف را رعایت می کند، پس چرا اهل آسمان او را لعن می کند؟» فرمود:
یجلس مجلسنا و لا حق له:
«او در جایگاه (رهبری) که مخصوص ما است می نشیند، با این که چنین حقی ندارد.» [17].
[صفحه 27]
برگرفته از کتاب نگاهی به زندگی امام باقر علیه السلام نوشته آقای محمد محمدی اشتهاردی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *