امامت و رهبری، حاکمان زمان

خلفا زمان امام باقر عبدالملک مروان

پس از مروان بن حکم فرزندش عبدالملک حکومت را در اختیار گرفت. وی در آغاز بر تمامی بلاد تسلط نداشت، ولی در پی جنگها و درگیریهای حجاج با ابنزبیر که بر بخشهایی از کشور نفوذ داشت، به سال 73 ه قدرت کامل یافت و تا سال 86 ه به حکومت ادامه داد.
او تا قبل از رسیدن به خلافت، خود را فردی قرآن دوست مینمایاند، و از سر سیاست بازی، برخی از شوون تقوا را رعایت میکرد، ولی با رسیدن به حکومت، در زمرهی مستبدترین خلفای اموی در آمد. [304] شراب مینوشید و به نوشیدن شراب اقرار میکرد. [305].
زمانی که به حکومت رسید، قرآن را کناری نهاد و گفت: این آخرین دیدار من با تو است! [306].
مسلط ساختن کارگزاران سفاک و جنایتکاری چون حجاج بن یوسف ثقفی بر جان و مال و حیثیت مردم، نمایانگر گوشهای از خیانتهای او به امت اسلامی است.
برخی از روایتگران تاریخ مدعی شدهاند که عبدالملک در مقایسه با پیشینیانش، سختگیری کمتری نسبت به خاندان علی (ع) روا داشته است؛ زیرا به کارگزار خویش در حجاز نوشته است: مرا از مبتلا شدن به خون فرزندان علی دور نگه دار (یعنی تو به عنوان کارگزار من با آل علی (ع) به گونهای برخورد نکن که منتهی به خونریزی و قتل آنان شود)؛ زیرا من دریافتهام که هرگاه علویان مورد ظلم و هجوم قرار گرفتهاند، مهاجمان به پیروزی نرسیدهاند. [307].
این مدارای نسبی در صورتی که به راستی صورت گرفته باشد، هرگز از روی ملاطفت و رحمت نبوده است، بلکه عبدالملک با بررسی زندگی یزید، دریافته بود که جنگ و مبارزه با اهل بیت نه تنها حکومت او را استحکام نمیبخشد، بلکه جو
[صفحه 174]
اجتماعی را علیه او بیشتر تحریک میکند! [308].
عبدالملک، عثمان را فرمانروایی ناتوان، معاویه را حاکمی سازشکار، یزید را حکمرانی نادان میدانست و میگفت:
بدانید که من بر خلاف پیشینیانم دردهای این امت را جز با شمشیر مداوا نخواهم کرد، تا سرها همه فرود آید و نیروها تسلیم شوند… به خدا سوگند، هر کس از این پس مرا به تقوای الهی فرمان دهد و دعوت کند، گردنش را قطع خواهم کرد! [309].
برگرفته از کتاب امام باقر علیه السلام جلوه امامت در افق دانش نوشته آقای احمد ترابی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *