سیره عملی و رفتاری

زندگی سیاسی امام باقر

اشاره
از آنجا که ائمهی معصومین (ع) در متن زندگی اجتماعی حضور داشتهاند و مسوولیت هدایت و انذار جامعهی اسلامی را پس از رسول خدا (ص) متعهد بودهاند، ناگزیر با مسایل مختلف جامعهی خویش روبرو بوده، ضروره نمیتوانستهاند در برابر جریانهای سیاسی بی تفاوت و بیموضع باشند؛ زیرا مسایل سیاسی یک جامعه، پیوند تنگاتنگ با سایر شوون آن دارد. اصلاح اخلاق، اندیشه، عقاید، روابط خانوادگی و اجتماعی، مناسبات اقتصادی و… در یک محیط ناسالم سیاسی، که استبداد و جهل بر آن سایه افکنده باشد، به جایی نخواهد رسید، و نتیجهی بایسته را به دنبال نخواهد داشت.
اگر خداوند، موسی و برادرش هارون را در نخستین ماموریت و رسالتشان به سوی فرعون (فرد شاخص نظام سیاسی مصر در آن روزگار) میفرستد، یکی از اهداف مهم این ماموریت، اصلاح مجموعه و نظام اجتماعی از طریق اصلاح حاکمان و نظام سیاسی است.
اگر پیامبران الهی در محیطهای بزرگ که از سیستم حکومتی برخوردار بودهاند، در نخستین گامهای تبلیغی با ممانعت و ضدیت رهبران سیاسی جامعه مواجه میشدهاند، دلیلش پیوستگی میان شوون مختلف مادی، معنوی، اعتقادی و سیاسی جوامع بشری است.
از این رو، امامان شیعه (ع) هر چند در صدد اصلاح معنویات و تکامل بخشیدن
[صفحه 114]
به بینش توحیدی و دینی مردم بودهاند ولی بر اساس تفکیک ناپذیری شوون مختلف جامعه از یکدیگر، نمیتوانستهاند نسبت به امور سیاسی بی نظر، و از آن چه میگذرد اطلاع نداشته باشند و در قبال کجرویها، استبدادها و انحرافهای سیاسی، اخلاقی و دینی حاکمان موضع نگیرند!
زندگی امام باقر (ع) نیز از این قاعدهی کلی مستثنی نبوده است و شواهد گوناگون تاریخی و روایی بر این مطلب گواهی میدهد.
برگرفته از کتاب امام باقر علیه السلام جلوه امامت در افق دانش نوشته آقای احمد ترابی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *