نقش اجتماعی, نقش تربیتی و ارشادی

امام باقر علیه السلام و صمیمیت و محبت با دوستان

یکی از دوستان امام باقر (ع) به نام ابیعبیده میگوید: در سفر، رفیق و همراه امام باقر (ع) بودم. در طول سفر همیشه نخست من
سوار بر مرکب میشدم و سپس آن حضرت بر مرکب خویش سوار میشد. (و این نهایت احترام و رعایت حرمت بود). زمانی که بر
مرکب مینشستیم و در کنار یکدیگر قرار میگرفتیم، آن چنان با من گرم میگرفت و از حالم جویا میشد که گویی لحظاتی قبل
در کنار هم نبودهایم و [صفحه 220 ] دوستی را پس از روزگار دوری جسته است. به آن حضرت عرض کردم: ای فرزند رسول
خدا! شما در معاشرت و لطف و محبت به همراهان و رفیقان به گونهای رفتار میکنید که از دیگران سراغ ندارم، و به راستی اگر
دیگران دست کم در اولین برخورد و مواجه ه، چنین برخورد خوشی با دوستانشان داشته باشند؛ ارزنده و قابل تقدیر خواهد بود. امام
باقر (ع) فرمود: آیا نمیدانی که مصافحه (نهادن دست محبت در دست دوستان و مؤمنان) چه ارزشی دارد؟ مؤمنان هرگاه با
یکدیگر مصافحه کنند و دست دوستی بفشارند، گناهانشان همانند برگهای درخت فرو میریزد و در منظر لطف خدایند تا از
.[ یکدیگر جدا شوند. [ 397
برگرفته از کتاب امام باقر علیه السلام جلوهی امامت در افق دانش نوشته: احمد ترابی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *